Her netewe, xelk û dewlet aleke wan heye. Al nîþana nasname û hebûna wan e. Ala her milletî bi þiklekî ye, reng û sembolên wê bi awayekî ne. Wek her milletî, Kurd jî xwedîyê alekê ne. Ala Kurdan a ku îro tê bikaranîn sor, sipî, kesk e û di navîna wê de rojeke zer heye.
Di dîrokê de kurdan kengî al, an jî sembolek ku þûna alê bigre bikaranîne tam ne diyar e. Lê ew kurdên ku ev serê 6-7 hezar salan e ku li Kurdistanê dijîn, bêguman wan jî gelek dewlet û îmaret avakirine. Û wekî her dewlet û îmaretên qedîm, wan jî alek, an jî li þûna alê sembolek bi kar anîne.

Ala kurdî ya îro

Ala kurdî ya îroyîn ji alî Teþkîlatî Îctîmaîye Cemiyetîya Kurdan (Komela Rêkxistina Civakî ya Kurdan) li Stenbolê di 1920î de hatîye tesbîtkirin ku þiklê wê weha ye; li jor rengê sor, di navînê de sipî, li ser sipî roj û li binî rengê kesk wek ala millî ya kurdan tesbît kirine û îlan kirine.

Kovara Hawarê û ala kurdî, 1932

Ala Kurdan di 1932'an de li ser herdû bergên Hawar, no: 11 (1932) bi rengîn hatîye çapkirin û li ser alê gelek nivîs û helbest hatine belavkirin. Celadet Alî Bedirxan di gotarek xwe de ala me ya îroyîn tarîf dike û weha dibêje:
".....Ala Kurdan, ji jor ber bi jêr ve ser hev, sor, sipî û kesk e, di nava wê de roj diçirise."

Li Mehabadê ala kurdî, 1946

Zinnar Sîlopî (Qedrî Cemîl Paþa) derheqê ala kurdî ya Komara Mehabadê de weha dibêje:
"Hukumeta Cumhurîyeta Mehabadê Ala Kurdîstanê ya ku di 1920'an de ji alî Teþkîlatî Îctîmaîye Cemîyetîyê ve hatibû tesbîtkirin girt, lê li kêleka roja wê, rismê du simbilên genim û li piþt wê jî çiyayek û dareke çamê lê zêde kir û bi guloverî jî li ser wê Dewletî Cumhurîyetî Kurdistan nivîsî û ew wek ala Cumhurîyeta Mehabadê qebûl kir."

Musa Anter di bîranînên xwe de qala rêxistineke îllegal dike ku di salên 1948'an de li gel Yusif Azîzoglu û çend kurdên din danîne. Di rêxistinê de sondek jî dixwarin. Ji bo wê destê xwe dadianîn ser ala kurdî û çekekê û sonda xwe dixwarin. Musa Anter ji bo vê alê weha dibêje:

"Wezîfa çêkirina alê li ser min bû. Ez li Stenbolê çûm Kapaliçarþiyê min her yek nîv mîtro, min çar reng qûmaþ kirîn. Al îro jî tê zanîn: sor, sipî û kesk, li ortê jî rojek zer. Sembola reng û roja li ser alê jî weha ye; sipî, aþtî ye, sor xwîn û þoreþ e, kesk bereketa Kurdistanê û Mezopotamyayê ye. Roj jî sembola dînê millî yê kurdan Zerdûþtî ye...."

"Xanimên muhterem, hemsinifên min ên delal, guh bidin da ez ji we re li ser ala me ya muqeddes çend pirsa bibêjim.

Ey ala Kurdistanê ya sê rengîn. Ey nîþana bilindiya Kurdistanê. Em miletê kurd li bin sîbera te ji bona bilindmayina te, amadeyên rijandina xuyna xwe, em pîr û ciwan heya giyan di me de bimîne amadeyîn da nehêlin tu bêyî xwar.

Ey Mehabad, Kabeya serfiraziya hemî kurdan! Gava ez ala xwe li ser te hilgirtî dibînim, hêvîya bilindbûna 15 milyon kurdan tê ber çavê min û çiqas bextîyar dibim. Ezê te helgirim û li ser hemû çiyayên bilind bigerînim. Strana azadiya te bibêjim. Tu li vir li ser me pêl dibî, lê birayên me kurdên Tirkiyê bi þahiya te, bi dîtina te ne pardar in, tu li vir bi bilindbûna xwe me bextiyar dikî, lê kurdên Sûrîyê û Iraqê ji dîtina te û þeklê te yê sipehî mehrûm in. Rengê te yê sor þahidê ku tu bi xwîna kurdan hatîyî helgirtin. Rengê te yê sipî nîþana dilpakiya kurda ye. Rengê te yê kesk jî delîla ciwaniya axa Kurdistanê ye. Ey quwweta azadî: li dunyayê tu quwwet nîne da bikare te winda bike, ji ber ku 15 milyon kurd ji bo parastina te hazir in, bi bilindbûna te çavên îstî'mar kor bûne.

Ey ala muqeddes! Ez sond dixwim ku ezê te biparêzim, eger destê min hate birrîn ezê bi destê din te hildim, eger ew jî bê birrîn ezê bi diranê xwe te bilind kim. Eger ez yekcar nemam tu hingê bi selamet û serfiraz bî ala min." 
Rojnameya Kurdistan no: 95, 1946

Îhsan Nûrî û ala kurdî